Çekinerek dönüp sana bakıyorum. Gözlerinin çevresinde ve yanaklarında minik kırışıklıklar var. Eh, kırk yaşını geride bıraktın artık, diyorum. Sana değil, içimden, kendi kendime söylüyorum bunu. Seni karşımda öyle gerçekçi görüyor, bu anı öyle güçlü yaşıyorum ki, aklımı yitirmiş olmasam bari, diye kaygılanıyorum. Burada mısın gerçekten? Vancouver’da mısın?