Bileklerini kumanda koluna dayamış, “Çok sıkıcı bir iş bu”, diye söyleniyor. “Her gün bir oraya bir oraya uç dur. Kulaklığımı takıp müzik dinliyorum vakit geçirmek için, yoksa zor.” Dışarı bakıyorum. Altımızda Pasifik Okyanusu masmavi uzanıyor. Karşıda, ufuk çizgisinin hemen altında, eski sahipleri tarafından hiç teslim edilmediği halde el değiştirmiş topraklar üzerinde Vancouver ışıldıyor. İnce uzun binalarıyla sanki orman kıyısındaki bir plajda eğlenen bir grup insan gibi görünüyor uzaktan.

Çekinerek dönüp sana bakıyorum. Gözlerinin çevresinde ve yanaklarında minik kırışıklıklar var. Eh, kırk yaşını geride bıraktın artık, diyorum. Sana değil, içimden, kendi kendime söylüyorum bunu. Seni karşımda öyle gerçekçi görüyor, bu anı öyle güçlü yaşıyorum ki, aklımı yitirmiş olmasam bari, diye kaygılanıyorum. Burada mısın gerçekten? Vancouver’da mısın?