İki?

Nicedir görmemiştim o ışıklı, sarı şarkılı gemiyi.. Ve inan bana, bu denli güçlü duymamıştım nicedir, al yanaklı küçük bir çocuk olduğumu.. Tıpkı var olmuş olabileceğini unuttuğum gibi senin, bir yerlerde, nicedir..

Nicedir görmemiştim o ışıklı, sarı şarkılı gemiyi.. Ve inan bana, bu denli güçlü duymamıştım nicedir, al yanaklı küçük bir çocuk olduğumu.. Tıpkı var olmuş olabileceğini unuttuğum gibi senin, bir yerlerde, nicedir..

1. Hareketsiz suyun üzerine ışıkları ve şarkıları düşüyor uzaktaki geminin..

2. Denizin içinde salınan oyuncağına ulaşamıyor, ağlıyor al yanaklı çocuk..

3. Varsın işte.. Bunu gemi de gördü, çocuk da, deniz de.. Varsın..


Irak'ta her gün onlarca kişi ölüyor, yanıbaşımızda.. İnsanların kafasını kesiyor insanlar.. Pakistan'da, Afganistan'da, Türkiye'de.. Gencecik askerleri bombalar yutuyor, sararıyor al yanakları çocukların..


Dünyaya bak!


Bir tarafta sen.. Bir tarafta diz boyu rezillik..


Ya ben neredeyim?


Hangisini yazmalı, hangisini duyurmalı insanlara? Hangisi haber? Iraklı çocukların kan içindeki yüzleri mi? İstanbullu küçük çocuğun düş dünyasından çekip çıkardığı pembe yanaklı arkadaşı mı? Hangisi?


"En çok bağıran en doğru sayılır, insanlar işitmeyince" diyen şairin kim olduğunu düşünüyorum.. Bağırıyorum.. Sesim çıktığınca.. Kaç kişi duyuyor?


İki?


Yeterli bu..


Özgün Ulusoy

İzmir, 9 Ağustos 2007

Bu blogdaki popüler yayınlar

Aşk Olsun Susan Hanım!

Resim
Yarım saat kaldı. Şunu da halledip kalkayım. Ne halletmesi? Bir öncekini 20 dakikada bitirdiğimi unuttum mu? Geç kalacağım. Hızlıca yapsam? Hemen başlasam? Delirdim herhalde, yine evden koşarak, telaş içinde mi çıkmak istiyorum? Kendime üç beş dakika sakince yürüme fırsatı vermeden, çevreme bakmadan, öylesine uçar gibi mi gitmek istiyorum? Allah allah, sakin sakin yürümekmiş, yürüyeceğim de ne olacak, akşama kadar yürümedim mi, başım göğe mi erdi?
.

Aç Kapıyı Melek, Ben Geldim

Resim
Mart ayında bir gün, bir Cuma günü. Saat öğleden sonra 4:30. Sabah hava sıcaklığı eksi otuz santigrat derece idi, şimdi ısındı biraz, yalnızca eksi on. Ah Ottawa, söyle yetmedi mi artık bu kış? İşten koşar adım çıkıyorum. Melek otoparkta beni bekliyor. Önce camları kaplamış olan buzu elimdeki uzun saplı plastik spatula ile bir güzel kazıyorum. Eğer dünyanın bu köşesinde yaşamayı hayal ediyorsa oralarda birileri, işte bu gerçeği de hayallerinin bir köşesine dahil etmeli... Mart ayında bir gün, bir Cuma günü. Saat öğleden sonra 4:30. Sabah hava sıcaklığı eksi otuz santigrat derece idi, şimdi ısındı biraz, yalnızca eksi on. Ah Ottawa, söyle yetmedi mi artık bu kış? İşten koşar adım çıkıyorum. Melek otoparkta beni bekliyor. Önce camları kaplamış olan buzu elimdeki uzun saplı plastik spatula ile bir güzel kazıyorum. Eğer dünyanın bu köşesinde yaşamayı hayal ediyorsa oralarda birileri, işte bu gerçeği de hayallerinin bir köşesine dahil etmeli. Zira spatula ile buz kazımak yemek yemek, su i...
.