Her Neyse

Ben koştukça varılmaz oldu gök mavisi / Turuncu, begonvil, ısırgan otu / Ağız dolusu kahkahalar çınladı uzaklarda / Ömrümce duydum yitirdim izlerini





Ben koştukça varılmaz oldu gök mavisi
Turuncu, begonvil, ısırgan otu
Ağız dolusu kahkahalar çınladı uzaklarda
Ömrümce duydum yitirdim izlerini

Çelimsiz bir delikanlıymışım bir sahilde
İki dost omzunda ellerim
Sahi demişim ayağımı gıdıklayan denize
İyi ki gördüm dünyayı, iyi ki geldim de

Haydi kalk yeter durduğumuz
Bırakma ellerimi çıkalım vakitlice
Bir zeytin bulalım bir Amerika köknarı
Ege’de miyiz Pasifik’te mi artık her neyse

Özgün Ulusoy,
28 Haziran 2024,
Vancouver

Bu blogdaki popüler yayınlar

Aşk Olsun Susan Hanım!

Resim
Yarım saat kaldı. Şunu da halledip kalkayım. Ne halletmesi? Bir öncekini 20 dakikada bitirdiğimi unuttum mu? Geç kalacağım. Hızlıca yapsam? Hemen başlasam? Delirdim herhalde, yine evden koşarak, telaş içinde mi çıkmak istiyorum? Kendime üç beş dakika sakince yürüme fırsatı vermeden, çevreme bakmadan, öylesine uçar gibi mi gitmek istiyorum? Allah allah, sakin sakin yürümekmiş, yürüyeceğim de ne olacak, akşama kadar yürümedim mi, başım göğe mi erdi?
.

Aç Kapıyı Melek, Ben Geldim

Resim
Mart ayında bir gün, bir Cuma günü. Saat öğleden sonra 4:30. Sabah hava sıcaklığı eksi otuz santigrat derece idi, şimdi ısındı biraz, yalnızca eksi on. Ah Ottawa, söyle yetmedi mi artık bu kış?  İşten koşar adım çıkıyorum. Melek otoparkta beni bekliyor. Önce camları kaplamış olan buzu elimdeki uzun saplı plastik spatula ile bir güzel kazıyorum. Eğer dünyanın bu köşesinde yaşamayı hayal ediyorsa oralarda birileri, işte bu gerçeği de hayallerinin bir köşesine dahil etmeli...
.